Hoogteprofiel beklimming Mortirolo

De Mortirolo ook bekend onder de naam 'Passo della Foppa' is beroemd en berucht. De klim is beroemd dankzij de 'Giro'. Iedere wielerfan weet dat deze ronde niet terugschrikt voor de allersteilste beklimmingen. En de 'Foppa' is er zo eentje. Klimmers pur-sang 'genieten' op deze berg maar de sprinters walgen van deze klim. Niemand minder dan Lance Armstrong zei tijdens deze klim dat hij liever een mountainbike had dan een racefiets. Hij noemde het de zwaarste klim die hij ooit gedaan heeft. Iedereen die een matige dag heeft zal op de klim vanuit Mazzo een hele zware dag hebben. De Mortirolo is niet te onderschatten. Het is een fantastisch mooie maar extreem zware klim. Een klim die elke fietser eens gedaan moet hebben. Want na de Mortiroilo lijkt alles vlak!

Van Mazzo di Valtellina op zo'n 500 meter boven zeeniveau slingert de weg van de Mortirolo naar 1852 meter in een ruime 12 kilometer, Dat dus maar liefst 1300 hoogtemeters. Deze droge cijfers geven aan dat het hard klimmen gaat worden. Met een zeer hoog gemiddeld stijgingspercentage. Het zwaarste deel in de klim begint op kilometer drie en loopt zo'n vijf kilometer door. Hier vind je korte stukken die tegen de twintig procent aan hikken, met gemiddeldes per kilometer van meer dan 15 procent. Geen tijd om te rusten hier! Wie uit zijn pedaaltjes klikt zal moeite hebben weer op de fiets te komen. In vergelijking met deze middelste kilometers lijkt het begin en het einde vlak, maar eigenlijk is niets minder waar. 

Wie inderdaad denkt dat de eerste meters van deze klim meevallen zal zich in het dorpje Mazzo wel twee keer achter zijn oor krabben, een steile muur in het dorp brengt je meteen in de klim.  Vanaf hier kronkelt de weg heel snel omhoog. Een bergverzet, een echt bergverzet, is hier een must anders is de kans op omvallen reëel aanwezig. Als je denkt dat een 'triple' wel nuttig kan zijn bedenk dan dat Pantani ooit (in de hoogtijdagen van het EPO gebruik) deze col opknalde met een verzet van 39x22. 

De naam van Pantani is dan ook met deze klim verbonden. Wie na 8 kilometer klimmen nog oog heeft voor de omgeving zal op de muur boven de weg een mooi maar enigszins luguber koperen beeld van Pantani zien hangen. Vanaf hier zakt de steilte ietsjes in, om steeds minder steil te worden richting de top. Het pijnlijden zal bijna ophouden.

Eenmaal op de top heb je drie mogelijkheden, afdalen via dezelfde weg (erg steil en weinig interessant als afdaling), naar Aprica (veel vlak, vals plat en korte klimmetjes en een zeer matig wegdek maar wel een mooie 'rondtocht') of naar Edolo (een mooie afdaling), als je honger hebt gekregen van deze klim dan is de pasta in het Belvedère Chalet aan te raden. Daal hiervoor een kleine kilometer af richting Edolo. 

Fietsroutes met de Mortirolo



32 accommdaties in de buurt


Ranglijst

#1 van 14 rondom Lombardije

#4 van 24 in Italiaanse Alpen

#4 van 25 in Italië

#5 van 933 in de gehele ranglijst



Reacties

Wat vind jij van de Mortirolo? Laat hieronder je ervaring of tips achter.

Controle of je geen robot bent: Hoeveel wielen heeft een racefiets?
Hubert op 21 September 2016 om 09:53

Voor iedereen die bovenkomt en geheimtip. Als je bij de T-splitsing linksaf gaat is een paar honderdmeter aan de rechterkant een strade bianchi naar een Agriturista waar ze voor 1,20 heerlijke cappuccino verkopen met gratis een fantastisch bergpanorama erbij. Als je geluk hebt ben je zoals mijn maat en ik alleen en kun je plaatsnemen in een ligstoel met de beentjes omhoog zodat je er extra van kunt genieten. Wat de klim betreft: ik had mij voorgesteld dat hij superzwaar was. Dat viel mee. Zwaar was het wel maar als je een 30-26 of 30-29 erop hebt kun je mooi rond blijven draaien zodat je je knieën niet aan gort trapt. Als je goed getraind bent is het goed te doen en kan je ondertussen genieten van het mooie parkoers en al fietsend nog wat foto's maken. Wij hebben warmgereden vanuit Lovero. Bij de grote weg (SP27)staat de klim met een bord aangegeven. kan niet missen. Wij hebben afgedaald via de T-splising rechts naar Trivigno (deze weg gaat trouwens eerst nog even omhoog en loopt ook een heel stuk vlak). Dat is een hele mooie rit over de kam. Je komt er niemand tegen en waant je in een soort paradijs met prachtige bergvergezichten. Na het dorpje Trivigno Bassa kun je rechtaf naar Tirano. Dat is een hele mooie technische afdaling met veel kronkelende bochten die op en neer gaat. In september waan je je in de Ronde van Lombardije.

Jan-Willem M op 29 August 2016 om 20:52

Begin van de klim staat goed aangegeven in Mazzo. Na het begin wordt het al vrij snel heel erg steil, en ook nog eens onregelmatig steil. Met enige regelmaat moest ik staan om de kleinste versnelling (34/32) rond te krijgen. Bergverzet is een must! Na een paar erg steile stukken wordt het na 5 kilometer iets gelijkmatiger steil. Vanaf de samenkomst met de weg vanuit Grossio is het beter te doen. Alleen vanaf bocht 7 tot en met bocht 5 zijn de percentages weer even ruim boven de 10%, daarna uitbollen na de top. Bochten zijn genummerd van (ik meen) 33 beneden tot 1 bovenin.

John Louet op 27 July 2015 om 12:39

Niet te vergelijken met de Mont Ventoux of Alpe d'huez. Gaaf om te doen alleen de weg naar Aprica stond niet aangegeven. (of was dat de vermoeidheid?) Na 200 meter dus naar rechts bij de T-kruising! Er zitten nog stukjes van 16% tussen. De afdaling heeft stukken van 25% !!!! Succes

Fopduik op 10 July 2015 om 15:29

Met veel stress naar mazzo gereden, uiteindelijk alle stress voor niets. Heerlijk geklommen, was er al vroeg dus helemaal in mn eentje op de berg! Weinig herstelmomenten de eerste kilometers, zelfs niet in de bochten die ook schuin omhoog gelegd zijn. Eenmaal bij de samenkomst met de weg vanuit Grossio ga je als vanzelf omhoog met als beloning de top in mn eentje... wat een rust... Kortom wees niet bang en ga ervoor! Ik ben geen ervaren klimmer (eerste keer hooggebergte) en woog op dat moment 78kg. Ik had wel eerlijkheidshalve een tripple (30-28)

Johan op 25 June 2015 om 15:06

Tweemaal in 2 dagen gedaan. (koos de eerste maal voor de "verkeerde" ingang vanuit bormio ) daarna een maand niet meer kunnen fietsen om dat ik mijn knieen overbelast had.

Martine op 06 May 2015 om 15:34

Wat ik me het meest herinner is dat ik zo nu en dan in de lach schoot vanwege het belachelijke stijgingspercentage. Toen ik tijdens de klim mijn helm op het wegdek legde zodat mijn man hem (met de auto) op kon pikken hoorde ik zijn slippende autobanden, hij kwam zelfs met vierwielaandrijving moeilijk op gang. Kort daarvoor had ik de Fedaia en de st Pellegrino gedaan dus ik vond het wel te doen. Alleen die vliegen.....

BartP op 06 September 2013 om 16:09

Ik kan niet uitleggen hoe bang ik was voor deze beklimming. Na eerst alleen de laatste 3 kilometer geklommen te hebben (makkelijkste gedeelte) begon ik toch echt te twijfelen of ik zou bovenkomen. Twee dagen later besloten om hem echt te gaan doen. In het begin zo langzaam mogelijk opgefietst. Heel langzaam in het ritme gekomen. De Mortirolo is superzwaar, maar voor iedereen haalbaar. 's avond enorme pijn aan mijn kniën van de langzame cadans. Deze beklimming is officieel de moeilijkste die ik ook heb gedaan.