Hoogteprofiel beklimming Col de Foscagno

Italië is het terrein van de dansende klimmers. Licht op de fiets zitten en wegspringen. Elke gram is op de wegen boven de 10 % teveel. Het is niet voor niets dat de sterkste klimmers in de Giro vaak maar half het gewicht zijn als wat wij, Nederlanders en Belgen, mee de berg op moeten sjouwen. Voor het ouderwetse stoempwerk zijn de beklimmingen of te lang, of gewoon heel veel te steil. Daar is de Col de Foscagno een aangename uitzondering op. Deze klim is weinig steil (nou ja) en goed op kracht op te rijden. Eindelijk een col waar die 'tegen de wind' training in de lage landen zijn vruchten afwerpt.

Terwijl je Bormio uitrijdt (volg borden Livigno) en de vele wielrenners en motorrijders die richting de Stelvio vertrekken achter je laat rijd je eerst voor zo'n 10 kilometer vrij vlak terrein, hier is de wind je grootste vijand. Maar hierna gaat het gemoedelijk omhoog.Maar een klein stukje tikt deze klim de 10 procent aan, maar verder zijn de gemiddeldes  veel vriendelijker. Heerlijk klimmen op snelheid. Niet vaak in dit deel van Italië.

Mocht je aan de andere kant van de col willen afdalen zorg dan wel dat je je paspoort meehebt, de col is ook de Zwitserse grenspost, een grenspost waar niet mee te spotten is. Maar als 'heen en weer' is deze klim zeker aan te raden, want de afdaling is fantastisch. Goed overzichtelijke bochten, goed wegdek, een brede weg. Op volle snelheid naar beneden dus, net als de klim, maar dan net even ietsjes snell